9. Zielig

De familie Klaver: een feuilleton

Deel 9: Waarin Frank en de meiden op zoek gaan in het assiel

Het was toch niet zo’n goed idee geweest om beide meiden mee te nemen naar het asiel om een poes op te halen. Frank had zich totaal verkeken op de impact die al die weggedane of –gelopen katten en honden hadden op de tere meisjeszielen. Bij de eerste kat die Laura en Anna zagen was het gelijk raak. ‘Rambo. 12 jaar’ stond er op een bordje. Het beest zag er verfomfaaid uit en had slechts één oog. ‘Oh wat zielig’, zeiden ze in koor. ‘Ik denk dat het nogal een vechtersjas is, zei Frank, hij heet niet voor niets Rambo. Om Franks woorden te onderstrepen blies de eenogige kater vervaarlijk naar de beide meiden. Geschrokken deinsden ze achteruit. ‘Deze maar niet dus’, zei Frank. ‘Maar ik vind het wel zielig’, zei Anna. Het woord zou nog vele malen vallen die middag. Geen erger leed dan dierenleed, vooral bij kinderen. zo wist Frank zich nog te herinneren van zijn jeugd. Hij had een hond gehad: Whisky. Wat een belachelijke naam trouwens, bedacht hij. Je noemt je hond toch niet naar drank? Kennelijk wel, maar hij kon zich geen honden herinneren die Jenever of Wodka heetten. Hij en Whisky waren onafscheidelijk. Toen het dier werd overreden was Frank ontroostbaar. Het voorstel van zijn ouders een nieuwe hond te nemen stuitte op veel onbegrip bij Frank. Er was maar één hond en dat was Whisky geweest…

‘Pap, kijk nou, wat zielig!’. Laura haalde hem ruw uit zijn mijmeringen, Ze wees op een kat met maar drie poten. ‘Ach, die heeft ten minste drie poten om op te lopen; wij hebben er maar twee’, probeerde Frank, maar de meiden vonden het erg zielig en waren verontwaardigd over zijn antwoord. ‘Hoe is dat gekomen?’ vroeg Anna. Frank was geroerd door het nog immer aanwezige geloof dat kinderen hebben over de alwetendheid van hun ouders. Hij onderdrukte de neiging om tijdstip, locatie en de juiste toedracht te vermelden, maar zei ‘tja, dat weet ik natuurlijk ook niet, maar hij zier er niet erg ongelukkig uit,’ Dat moesten de kinderen beamen. Frank begreep ondertussen dat het onmogelijk zou zijn om een kat te selecteren en uit het asiel mee te nemen. Daarom stelde hij Laura en Anna voor om op het prikbord in de dichtstbijzijnde supermarkt te kijken of er ook nestjes jonge katten werden aangeboden, en … dan mogen jullie allebei een eigen poesje uitzoeken. Even was het stil, maar toen begonnen de meiden te schreeuwen van opwinding: ‘Een eigen poesje!’, gilden ze verrukt. ‘Je bent de liefste papa ter wereld.’