8. Nieuw huisdier

De familie Klaver: een feuilleton

Deel 8: Waarin een poes de vervanger wordt van Harrie

Hamster Harrie lag nog maar koud onder de grond of Laura en Anna begonnen al over de vervanging van Harrie te praten. Het probleem was dat Anna een poes wilde en Laura een hond. ‘Een poes is ook handig, want die vangt muizen’, zette Anna haar keuze kracht bij. ‘Maar een hond blaft als er inbrekers zijn en brand en zo’, counterde Laura. ‘Tegen inbrekers hebben we je vader al’, zei Martine, ‘als die tenminste niet laveloos is.’ Martine keek haar echtgenoot kwaad aan. Zijn actie om het glaasje Sisi no Bubbels dat de meiden als afscheidsdrankje voor Harrie hadden bedacht te vervangen door een glas whisky – om 11 uur ’s ochtends – was compleet verkeerd gevallen bij Martine.

Frank ontweek de blikken van Martine en begon zich met de discussie over het nieuwe huisdier te bemoeien. ‘Waarom nemen jullie geen wandelende takken’, probeerde hij, ‘die zijn lekker rustig, hoeven weinig voer en je hoeft ze niet uit te laten.’ ‘Pffff’, zeiden beide zusjes eensgezind: ‘een wandelende tak, wat is daar nu aan? ‘Misschien wil ik wel een fretje’, zei Laura, die zich al voorstelde hoe haar vriendinnen jaloers op haar zouden zijn. ‘Ja, vet cool’, zei Anna, ‘Ik wil ook een fretje’. ‘Nee, ik heb het bedacht’, zei Laura fel. ‘We kunnen best allebei een fretje hoor’, zei Anna boos. ‘In dit huis komen geen fretjes’ zei Martine. ‘dat zijn geen huisdieren.’ ‘Juist’, zei Frank, ‘jullie mogen kiezen tussen een hond of een kat en als jullie voor een hond kiezen dan veto ik dat, want ik weet nu al wie over een maand dat beest mogen uitlaten: dat zijn jullie ouders en die hebben daar geen zin in.’ Laura was al twee jaar over een hond aan het zeuren, maar hoewel Martine en Frank hun dochters veel gunden, was een hond onbespreekbaar. Ze hadden bij het gezin van een broer van Frank gezien hoe de oudste dochter na eindeloos veel gezeur een hond had gekregen en na een maand de hond al niet meer wilde uitlaten. Daarbij bleek de hond ook nog behoorlijk wild en onopvoedbaar. Er waren een stuk of vijf Martin Gaus opvoedcursussen voor nodig geweest om het dier een beetje in het gareel te krijgen; een klus waarvoor Franks broer mocht opdraaien. En nog was Sjakie, zo heette de hond, berucht om zijn zwiepende staart waarmee hij een keer zelfs met één machtige zwaai vier koffiekopjes tegelijk van de salontafel had gemaaid.

En hoewel Laura nog wat tegenstribbelde, was het duidelijk: de familie Klaver werd uitgebreid met een poes. ‘Vanmiddag gaan we naar het asiel om er eentje op te halen’, zei Frank. ‘Yeahhh’, gilden de zusje. Ik wil een zwarte’. ‘Nee, een witte.’ Tevreden dat de opvolging van Harrie zo snel was geregeld, sloeg Frank zijn whisky in een teug achterover.