7. De begrafenis

De familie Klaver: een feuilleton

Deel 7: Waarin hamster Harrie een waardige begrafenis krijgt

De service van de dierenambulance ging verder dan het verzamelen van dode huisdieren, vertelde de oudste dierenambulancebroeder aan Frank. Eensgezind stond de familie Klaver rondom de op een washandje liggende verdronken hamster. Tot het dienstverleningspakket van de dierenambulance behoorde ook een begrafenis- of crematieservice. ‘Deze bestaat uit het vervoeren van het lijkje naar het dierencrematorium of dierenbegraafplaats, waarna de plechtigheid op een nog vast te stellen tijdstip plaatsvindt. Het is mogelijk de plechtigheid bij te wonen, te spreken en na afloop met de genodigden een kopje koffie en een plakje cake te nuttigen. Frank deed erg zijn best zijn gezicht in de plooi te houden, en wilde net vragen hoe het stond met de lijk- en volgauto’s, toen Laura zei: ‘Niks crematie en plakje cake: we begraven Harrie in de tuin.’ Frank kon zijn oudste dochter wel zoenen.

De volgende ochtend werd Harrie in de tuin begraven. De meiden hadden er een hele ceremonie van gemaakt, uitgeschreven op papier. Het beestje lag in een sigarendoos op een bedje van watten. Naast hem lag wat voer, zodat hij onderweg naar de hamsterhemel geen honger zou krijgen. Anna had er ook nog een zwembandje – gemaakt van een rietje en wat elastiekjes – bij gelegd. Wie weet moest Harrie woeste rivieren oversteken op weg naar zijn hemel. En zwemmen kon hij niet erg goed, dat was wel gebleken.

Eigenlijk hadden Laura en Anna de hamster ook nog willen opbaren, zodat hun vriendinnetjes ook afscheid konden nemen. maar dan had Harrie bewaard moeten worden in het vriesvak naast de bitterballen, hamburgers en pizza’s en dat vond Martine toch geen fris idee: zo’n ontbindende hamster naast het eten. Bij de korte plechtigheid was ook broer Henkie in zijn kooitje aanwezig. Deze toonde echter weinig belangstelling voor het gebeuren: hij had besloten om juist vandaag het wereldrecord zinloos rennen in de tredmolen scherper te stellen. En terwijl Henkie als een bezetene in het piepende rad aan het hollen was, legden Laura en Anna gezusterlijk Harrie in het gat in de hoek van de tuin. Laura had op haar MP3-speler nog snel wat droevige pianomuziek gedownload en onder de klanken van Chopin verdween het kistje onder de schepjes aarde.

Daarna was er gelegenheid tot ‘condeoleren’ zoals in het programma stond en de ceremonie werd afgesloten met een glaasje Sisi no Bubbels en een zakje chips. ‘Wacht even’, zei Frank, en liep naar de keuken om terug te keren met een glas whisky met ijs. ‘Frank, het is pas 11 uur, dan ga je toch zeker niet aan de alcohol, en zeker niet aan de whisky’, zei Martine kwaad. ‘Ach’, zei Frank, één keertje, wat geeft dat nou? Bovendien had Harrie het vast zo gewild’, grapte hij. Maar Martine kon er niet om lachen. Ze besloot het drankgebruik van haar man beter in de gaten te houden.